6 december, Sinterklaas! Een dag van cadeautjes en snoepgoed maar volgens mijn kinderen ook de brenger van onheil. Neen, niet de pietenkwestie, die zijn gewoon zwart zoals elk jaar maar wel het inluiden van de examenperiode. Anderhalve week van dampende hersencellen, vloeken en stress om goed te scoren op de toetsen. Een ideaal middel om de verschillende niveaus van middelmatigheid te testen.
De oudste heeft wiskunde. Fijn! Althans voor mij. Ik herken nog vaag een aantal begrippen zoals determinant, intervallen enzovoort. Eventjes nakijken en uit de diepe breinsporen die de 8 uren per week uit het middelbaar getrokken hebben wordt een vage herinnering terug iets toepasbaars. Ik zou het nog wel kunnen als ik me er op toeleg. Belangrijker is dat zij hetzelfde denkt.
De jongste heeft WO, wereldoriëntatie. Een allegaartje van geschiedenis, aardrijkskunde en politiek. Ik vergeet ongetwijfeld nog een paar onderwerpen. Zoals dat ene waar hij de werkattributen van een glazenwasser moest leren. In mijn beleving heeft die enkel een kopje koffie nodig. Ik ben dan ook opgegroeid met veel televisiewerk uit Nederland. Pisa, Verona, Die 2 – Nieuwe koeien. Lachen hoor!
Het huidige hoofdstuk: belgië en haar bestuursvormen. 9 pagina’s vol met gewesten, gemeenschappen, ministers, volksvertegenwoordigers, koningshuis, verschillende machten, staatsstructuren, hoofdsteden en beleidsniveaus. Mooi geordende bladvulling die het meest ingewikkelde land ter wereld uitlegt op het niveau van een 11-jarige. En of hij het begrijpt. Nadat ik hem alles heb opgevraagd, besluit hij, “belgië is eigenlijk een dikke miserie!”.
Ik heb hem ook maar ineens van zijn illusie afgeholpen dat ministers de knapste koppen zijn, gekozen uit de verkozen volksvertegenwoordigers, die op basis van hun deskundigheid een ministerpost krijgen. “Wat voor een systeem is dat”, zegt hij voordat hij overgaat naar de orde van de dag. Languit de zetel in, verder bouwen aan een Minecraft wereld. Daar is hij de baas. Ook niet verkozen. Een koning dus.